Menu

Αναζήτηση Θεμάτων και Άρθρων από την Αρθρογραφία του κ. Πατεράκη

Ο επιθυμητός άλλος

Οταν είσαι βρεφος, πρέπει να εχεις την αίσθηση οτι είσαι ενα με τη φιγούρα που σε φροντίζει. Εκεί υπάρχει αίσθημα κτήσης. Οτι κατέχεσαι από τον άλλον και τον κατέχεις κι εσύ. Είσαστε ένα. Αν αυτή η κτητικότητα που υπάρχει στην σχέση έχει φύση φροντίδας, τότε τα πραγματα πάνε καλά. Την φροντίδα θεωρούμε όλοι ότι την έχουμε. Όμως δεν είναι φροντίδα να δράς και να σκέφτεσαι με βάση τί θέλεις εσύ. Επίσης το "νομίζω ότι αυτό θέλει ο άλλος" είναι τελείως λάθος προσέγγιση και δεν έχει σχέση με αυτό που πραγματικά θέλει ο άλλος. Η έννοια φροντίδα, παρόλο που θεωρειται ακέραια και αμιγής ως προς το περιεχόμενό της, δηλαδή ως έννοια, απέχει πολύ από εκείνο που πραγματικά θέλει ο άλλος. Βάζεις μεσα και δικά σου πραγματα οταν φροντίζεις τον άλλο (και αυτό ειναι καλό) αλλά το ζήτημα είναι αν αυτά που βάζεις εξυπηρετούν εκείνον ή εσένα. Το να κοιτάξω εσένα, να μοιραστώ για σένα, σημαίνει να προσπαθήσω να σε γνωρίσω. Αλλιως δεν γνωρίζω εσένα αλλά βλέπω σε σένα εκείνο που μου λείπει. 

Αν λοιπόν ειναι κανείς τυχερός και έχει μια πρώτη φιγούρα φροντίδας στον πρώτο χρόνο, που να μπορεί να "δεί" εκείνο που χρειάζεσαι εσύ, τότε στην ενήλικη ζωή, θα διαλέγεις σχετικά σωστά. Θα "τραβάς" εκείνους/ες που κάτι θα δουν και από σένα και όχι μόνο τον εαυτό τους. Και τα πραγματα θα είναι σχετικά καλά. Αν όχι, τότε τα προβλήματα σε περιμένουν. Χαμηλή αυτοεκτίμηση που την κρύβεις κάνοντας υπερβολές, αυτοκαταστροφικότητα που την χρησιμοποιείς για να τιμωρήσεις τον εαυτό σου που αισθανεσαι οτι ειναι ένοχος, επιθετική στάση απέναντι στην κοινωνία και στις κοντινές σχέσεις, απόσυρση στον εαυτό σου σαν άμυνα στην προοπτική μιας νέας επαφής, κτλ. Εκεί ψάχνεις δηλαδή τη φιγούρα που σε φρόντισε (σωστό μεν, φυσιολογικό) αλλά μέσα σου έχεις την σχεση σου με αυτη τη φιγούρα που δουλεύει. Και αυτήν αναπαράγεις. Ειναι ασυνείδητο. Δεν το ξέρεις. Εχει περάσει στον ψυχισμό σου και παίζει σαν κασέτα επαναλήψεις. Πας απο τη μια σχεση στην αλλη και κανεις τα ίδια. Ύστερα κανεις κάποια διαλείμματα και νομίζεις οτι βρήκες καποιο άτομο που ειναι ιδανικό. Αυτό που κάνει κανείς εκεί είναι οτι διαλέγει καποιον και του πρροβάλλει αυτό που θα ήθελε να είναι. Τον βλέπει καλό, φροντιατικό, οικείο, τρυφερό, ενώ ο άλλος δεν είναι έτσι. Ετσι θελει όμως να τον βλέπει. Για να λύσει το προβλημα. Ομως ο άλλος ειναι εκεί για να λύσει το δικό του προβλημα που ειναι να τον φροντίζουν χωρίς να δινει τίποτα. Εχει κι αυτός πρόβλημα. Κι ετσι συνεχίζεται η αιώνια αναπαραγωγή των πρώτων προβλημάτων στη ζωή,

Ρωτάνε πολλοί αν λύνονται αυτά. Ναι λύνονται. Σε έναν καλό θεραπευτή, μία φορά την εβδομάδα τουλαχιατον για μερικά χρόνια. Η θεραπεία ειναι ειδική διαδικασία. Δεν εχει ομοιότητα με τις άλλες μας σχεσεις στη ζωή μας. Εκεί μελετάμε τον ελεύθερο συνειρμό, την μεταβίβαση (αυτο που συμβαίνει μεταξύ θεραπευτή θεραπευόμενου) και τα όνειρα. Σκοπός είναι να αναδυθούν τα ασυνειδητα κίνητρα, να τα μάθει ο άλλος. Οταν γινει αυτό, με στήριξη, ξαναζεί κανείς χωρίς να το καταλαβαίνει την ζωή του από την αρχή αλλά αυτη τη φορά με "συναισθηματικές επανορθωτικές εμπειρίες" όπως τις ονομάζουμε. Θέλει υπομονή και δουλειά. Αλλά η ζωή αλλάζει. Το ξέρουν όλοι όσοι έχουν κάνει έναν πλήρη, καλό κύκλο θεραπείας.

Joomla SEF URLs by Artio

Επικοινωνία


Καρνεάδου 37, Κολωνάκι,